Lees deel 1 van het verhaal van Billy

Hoofdstuk 1 — Een paard als Billy draag je samen

Billy was eigenlijk het eerste paard in samenzorg. Alleen gebruikten we dat woord toen nog niet.

Toen hij op 5 juli 2016 bij ons kwam, was het plan helemaal niet dat hij zou blijven. Zijn eigenaar vertrok naar het buitenland en Billy was nog aan het herstellen van een gebroken schoft. Zij zou zijn zorg voorlopig blijven betalen, hij kreeg bij ons de tijd om te herstellen en daarna zouden we kijken naar een passende nieuwe eigenaar. Het leek op dat moment een tijdelijke oplossing voor een paard dat al behoorlijk veel pech had gehad. Billy verhalen

Alleen bleek al vrij snel dat Billy geen paard was waarvoor je eenvoudig een nieuw vakje kon zoeken. Niet omdat niemand hem een goed leven gunde, maar omdat zijn vraag ingewikkelder was dan alleen een stal, voer en iemand die van paarden hield. Zijn gedrag, gezondheid en de omgeving die hij nodig had, maakten hem nauwelijks bemiddelbaar. Wat bij veel paarden nog opgelost kan worden door een goede nieuwe eigenaar te zoeken, werkte bij Billy niet zo eenvoudig. Billy verhalen

Hij had simpelweg een vraag waarvoor bijna geen standaardantwoord bestond.

In de jaren daarna is dat misschien wel één van de belangrijkste lessen geworden die hij ons gaf. Zorg voor een paard als Billy gaat namelijk niet alleen over geld, al kost intensieve zorg natuurlijk veel. Het gaat net zo goed over tijd, kennis, mensen die hem leren kennen, een omgeving die aangepast kan worden en de mogelijkheid om opnieuw te kijken wanneer iets wat gisteren werkte vandaag ineens niet meer werkt.

Dat kun je moeilijk allemaal bij één persoon neerleggen.

Zorg is meer dan verzorgen

Samenzorg betekent voor mij niet dat iedereen een stukje van een paard ‘overneemt’. Het betekent dat er rondom een dier een netwerk kan ontstaan waardoor zijn leven ook werkelijk vol te houden is. De één kent hem door en door, een ander kijkt medisch mee, iemand helpt praktisch, iemand ziet een verandering die mij misschien nog niet was opgevallen en weer iemand draagt financieel een stukje bij.

Juist bij Billy werd dat belangrijk. Niet alleen omdat zijn zorg intensief is, maar ook omdat onze band ontzettend sterk werd. Hoe meer je van een dier houdt, hoe moeilijker het soms kan worden om volledig objectief te blijven. Ik heb in de loop der jaren genoeg gezien om te weten dat liefde prachtig is, maar ook een blinde vlek kan worden. Daarom heb ik altijd mensen rondom de paarden gehouden die mij goed kennen én het paard kennen, en die ook mogen zeggen: dit ziet er niet goed uit. Billy tekst

Dat is geen wantrouwen tegenover mijn eigen oordeel. Het is juist verantwoordelijkheid nemen voor het feit dat ik niet alles alleen hoef te kunnen zien.

Bij Billy keert daarom al jaren dezelfde vraag terug: zijn we nog op de goede weg?

Niet alleen wanneer het slecht gaat. Juist ook wanneer het alweer een tijd goed gaat. Want Billy heeft een grillig lichaam. Hij kan in korte tijd zo slecht worden dat je denkt dat het einde dichtbij is en vervolgens toch weer herstellen en maanden later sterk tussen zijn vrienden staan. Dat maakt hem bijzonder, maar het maakt beslissingen ook ingewikkeld.

Samenzorg betekent daarom ook dat ik die beslissingen niet alleen draag.

Een leven hoeft niet perfect te zijn

Billy leerde mij al vroeg dat een leven niet perfect hoeft te zijn om waardevol te zijn. Hij zou niet meer het sportpaard worden dat hij ooit was geweest. Zijn lichaam had schade opgelopen, hij had veel zorg nodig en zijn gedrag paste niet gemakkelijk binnen iedere stal. Toch bleek er, toen zijn omgeving steeds beter aansloot bij wat hij nodig had, ontzettend veel Billy over.

Sterker nog: hij bloeide steeds verder op.

Om hem hebben we uiteindelijk hard gevochten voor een eigen plek, weg van het idee dat een paard vooral waarde heeft zolang je er iets mee kunt. Meer vrijheid, intensieve zorg en een omgeving waarin hij niet voortdurend hoefde te voldoen aan een standaardplaatje maakten een enorm verschil. Billy tekst

Daar ontstond langzaam iets wat later veel groter werd dan Billy alleen. Een manier van zorgen waarin niet één eigenaar alles hoeft te dragen, maar waarin mensen samen verantwoordelijkheid kunnen nemen voor een dier met een ingewikkelde vraag.

Sommigen verzorgen hem daadwerkelijk. Anderen denken mee, behandelen, helpen financieel of volgen hem al jaren en zijn er wanneer het spannend wordt. Misschien zullen sommige mensen hem nooit aanraken en dragen ze toch bij aan zijn leven.

Dat is voor mij samenzorg.

Niet een paard redden en vervolgens alles alleen moeten kunnen.

Maar samen zorgen dat een dier veilig, waardig en zoveel mogelijk als zichzelf kan blijven leven.

En misschien begon dat allemaal omdat er in 2016 één wit paard kwam waarvoor het antwoord steeds opnieuw bleek te zijn:

dit kunnen we alleen oplossen als we anders durven kijken.